In een eerder deel van dit stukje gaf ik aan dat er in musea nogal veel aardewerk ligt omdat het spul weliswaar breekbaar is maar niet goed kapot wil gaan. Het smelt, roest of brandt niet. Er is ook een ander verhaal te vertellen. Keramiek is namelijk verdraaid informatief. Een van de eersten die dat begreep, was Heinrich Schliemann. In een tijd waarin esthetiek een belangrijke drijfveer was bij het oudheidkundig bodemonderzoek, zocht hij niet naar mooie sculptuur, maar begreep hij dat simpele voorwerpen een belangrijke bron van informatie konden zijn.
Scherven op de vlakte van Šahr-e Qumis (Hekatompylos) Foto: Mainzer Beobachter