De stad waarin mijn moeder was opgegroeid werd in 1940 weggevaagd. Pschorr was er niet meer, de Schiedamsedijk verpletterd, Weena kapot, Hofplein vergaan, alles weg. De stad van mijn jeugd, mijn Rotterdam, waarin ik vanaf 1945 opgroeide is ook verdwenen. Met Google Maps en Google Streetview scheer ik als een vogel over de kaart en zoek ik plaatsen van herkenning, lieux de memoire. De St. Barbarakerk op de Crooswijkseweg waar ik werd gedoopt: afgebroken, de havens waar we vlakbij gingen wonen zijn verplaatst. Nu is er nog een soort show-haven. De geur van teer, van graan, van touw, van ijzer, van diesel, het geschreeuw van mannen, het stampen van stoombootjes: het is allemaal voorbij. Het huis waarin ik werd geboren, ja, dat staat er nog. Nieuwe Boezemstraat 9 a Rotterdam. Maar hoe lang?
