De vakantie is voor velen van ons al weer lang en breed voorbij. Ook voor mij als fmonumententograaf, hoewel mijn omgeving mij wel eens vraagt of ik wel écht op vakantie ben. Ik zie altijd wel weer opvallende gebouwen die ik graag wil fotograferen. Ik neem mijn camera dan gewoon mee, vakantie of niet. Ook deze vakantie was ik blij dat ik de camera bij mij had. We stonden op een camping in Zuid Duitsland. Het was lekker warm, gauw een graad op 25. Wat schertste mijn verbazing toen ik op enig moment twee jonge mannen redelijk strak in pak zag lopen, tenminste, zo zag het er in eerste instantie uit. Een vreemde gewaarwording in ieder geval op een camping.
Er zou die avond een theatervoorstelling op de camping zijn, dus ik ging er van uit, dat die mannen bij het theatergezelschap hoorde. Duidelijk was dat zij alles behalve een camping of vakantie outfit aanhadden.
Tijdens de voorstelling zag ik ze in het publiek zitten, en het zag er niet naar uit dat zij zouden gaan opstaan. Hoe leuk de voorstelling ook was, die twee jonge mannen in bijzondere kleding zag ik niet op het podium.
De volgende ochtend maakten wij ons op voor een wandeling door de omgeving en zag ik ze weer, in dezelfde ‘chique’ kleding. Niet met het theatergezelschap, maar ze waren een muur van de boerderij van de campingeigenaar aan het restaureren. Bijzonder, dat had ik nog nooit gezien! Wel mannen die een muur restaureren, maar niet in deze kleding.
Toen ik ze later tegen kwam in een gemeenschappelijke ruimte heb ik het ze gevraagd. Het bleken rondreizende vakmensen te zijn. Een groep van zo’n 500 mensen in Duitsland en Frankrijk (als ik het goed onthouden heb) die op deze manier hun geld verdienen. Ze reizen van opdracht naar opdracht. Ze blijven dus ook daar waar ze aan het werk zijn.
Bijzonder om te zien, niet alleen het feit dat ze niet naar huis gaat, maar vooral de kleding die ze aan hebben. Traditioneel en knetter warm volgens mij, maar ze leken er geen last van te hebben. Ik vertelde ze dat ik in Nederland regelmatig vakmensen aan het werk fotografeer, maar ze nog nooit zo heb gezien. Dat ik ze wilde fotograferen vonden ze geen probleem.
De volgende dag, mijn laatste dag van de vakantie, kroop ik nog even het dak op, om actiefoto’s te maken. Wat ze op de foto’s doen is niet zo heel spannend, maar het ging mij vooral om hun kleding. Ik kon ze helaas niet verder uithoren, hun opdrachtgever kwam eraan en uiteraard ging hij voor. Ik heb ze niet meer gesproken. Tegen de tijd dat ik met mijn gezin weer terug was van ons gezinsuitje, waren zij inmiddels in hun onderkomen en ik wist niet waar die was. Ik heb ze dus verder niets kunnen vragen over deze groep mensen.
Ik heb gekeken of ik op internet nog informatie over deze groep kon vinden, daar vond ik helaas niets. Mocht iemand meer weten over dit fenomeen, ik hou mij aanbevolen om er meer over te weten te komen! Je mag mailen naar info@monumentfotografie.nl. Dank!