Bijna alle politieke partijen onderstrepen het belang van cultureel erfgoed – monumenten, landschap, maar ook materiële cultuur (bewaard in musea en archieven) en immateriële cultuur (volkscultuur als ‘de brede, alledaagse cultuur, waarin iedereen, elite of volk, vreemd of eigen, participeert’). Ze wijden er – meer of minder uitgebreid – een passage aan in hun verkiezingsprogramma. Maar als waarnemer meen ik te kunnen zeggen dat een langetermijnvisie ontbreekt. Om niet te veel tegelijk aan te pakken, richt ik me hier op gebouwde monumenten als het meest zichtbare, maar vaak ook meest kwetsbare erfgoed.
