De Utrechtse binnenstad kent talloze verborgen hofjes. Vaak zijn het overblijfselen van kloostertuinen of stadspaleizen van vermogende inwoners. Soms behoren ze tot de ‘godskameren’, woningen die de rijken van vroeger lieten bouwen voor armlastige bejaarden.
Lang leidden veel van die groene stadsoases een kommervol bestaan. Toevluchtsoorden voor verslaafden en ander ongeregeld volk. Maar de stad heeft flink geïnvesteerd in haar verborgen schatten die daardoor, vaak op initiatief en onder beheer van de bewoners, tot bloei zijn gekomen. Geliefd bij omwonenden, maar onbekend – en dus onbemind – bij toeristen en andere bezoekers.
Dit bericht bevindt zich achter een betaalmuur op de site van Trouw. Er geldt echter een maximum van 5 artikelen die men er gratis mag lezen.